Ύμνος στον εχθρό μου
το 9ο τεύχος ΔΡ9 (16-10-2006, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη)
κατεβάστε εδώ, το ένατο τεύχος του περιοδικού
περιέχει κομμάτια χωρίς στίχους. 12 κομμάτια σε μέτρο 13/8 (που είναι πιο κοντά στη χρυσή τομή) και 9 απαγγελίες χωρίς λόγια. Εκτός από το cd, το τεύχος αυτό περιέχει και dvd [το dvd δεν περιέχεται στο link].
Μόνος στο παράθυρο
το όγδοο τεύχος ΔΡ8 (28-4-2006, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη)
κατεβάστε εδώ, το όγδοο τεύχος του περιοδικού
με τον Πασχάλη (που τον πρωτοσυναντήσαμε στο 3ο τεύχος: Ο Αρχιδιστής) να έχει εκλεχθεί δήμαρχος (την προεκλογική του εκστρατεία την ακούσαμε στο 7ο τεύχος: Θεσσαλονίκη, θλιβερή επαρχία). Νάτος ο Πασχάλης, λοιπόν, στο παράθυρο μόνος, αναδεύει τις σκέψεις του σ’ ένα παλίμψηστο αλληλοεπικαλύψεων εγγραφών και επανεγγραφών με θραύσματα μνήμης και σκασίματα της επιφάνειας, όπως των τοίχων που φαίνονται τα χρώματα από βαφές παλιών καιρών.
Ψηφίστε τον συνδυασμό Θεσσαλονίκη Θλιβερή Επαρχία
το έβδομο τεύχος ΔΡ7 (15-2-2005, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη)
κατεβάστε εδώ, το έβδομο τεύχος του περιοδικού
Πριν προχωρήσει στις ηχογραφήσεις η ομάδα Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ κάλεσε ακροατές και φίλους να εκφράσουν την άποψή τους ποιο μουσικό ύφος θα ταίριαζε μ’ αυτό το υλικό. Η συντριπτική πλειοψηφία των ερωτηθέντων απάντησε πανκ. Αφού, λοιπόν, το πανκ ύφος πρόβαλε ως αυτονόητο, το Δημοσιοϋπαλληλικό Ρετιρέ δεν είχε λόγους να το ακολουθήσει. Έτσι, επέλεξε μελωδικές γραμμές σε παράλληλες κινήσεις με θραύσματα από μαρίμπες και ξυλόφωνα και τσέλα, κι ακόμα επίμονες επαναλήψεις σχημάτων πάνω σε μια νότα, και ακουστικές κιθάρες και θλιμμένα πιάνα και σκυλιά που γαυγίζουν και τραγούδισμα εν χορώ με ηλεκτρικές κιθάρες ροκ προκατάληψης.
το έκτο τεύχος ΔΡ6 (11-10-2004, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη)
κατεβάστε εδώ, το έκτο τεύχος του περιοδικού
Ακριβώς είκοσι χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του Δ. Ρ. ο δίσκος αυτός περιλαμβάνει όλα τα κομμάτια της πρώτης κασέτας της ομάδας (Ποιος φοβάται τη φαινυλκετονουρία;), εφτά κομμάτια από τη δεύτερη κασέτα (Χειρονομία) και δύο ακόμα ακυκλοφόρητα κομμάτια. Βέβαια, μετά από τόσα χρόνια, ίσως χρειάζονται κάποιες διευκρινίσεις για να γίνουν κατανοητές κάποιες αναφορές. Έτσι, για παράδειγμα, το κομμάτι Το τρένο 1599 έχει τον αριθμό του νομοσχεδίου για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες, ενώ στις Ειδήσεις η φωνή είναι του Λουκιανού Ροζάν που μεταδίδει από το ραδιόφωνο την είδηση του φόνου του διαδηλωτή Μ. Καλτεζά.
το πέμπτο τεύχος ΔΡ5 (5-6-2004, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη)
κατεβάστε εδώ, το πέμπτο τεύχος του περιοδικού
Νοσταλγία λέγεται ένα κομμάτι που διαρκεί πάνω από 7 λεπτά, ηχογραφημένο “ζωντανά” το 1985. Πριν από τη Νοσταλγία όμως υπάρχουν 40 άλλα μικρά κομμάτια, ένα ψηφιδωτό εμμονών του Δημ. Ρετιρέ λίγο πριν συμπληρώσει τα είκοσι χρόνια από την πρώτη του εμφάνιση. Από το ζεϊμπέκικο της ενηλικίωσης και το μπλουζ της γλωσσαλγίας έως τη βία των θορύβων, κι από τους αισθητικούς προβληματισμούς του Γ. Παπανδρέου έως το αίτημα για ανάληψη της πολιτικής ευθύνης, το πέμπτο τεύχος λειτουργεί ως επιτομή της πορείας του Δημ. Ρετιρέ.
το τέταρτο τεύχος ΔΡ4 (13-12-2003, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη).
κατεβάστε εδώ, το τέταρτο τεύχος του περιοδικού
Επιδιώχθηκε σ’ αυτό το έργο κάποιου είδους ανάδραση εκ μέρους των ακροατών, όπως οι έντυπες περιοδικές εκδόσεις έχουν τις σελίδες αλληλογραφίας. Έτσι, η «Ρομαντική Οδός», γράφτηκε για 16 φωνές. Από αυτές οι τρεις φωνές των βασικών ρόλων (του Λούντβιχ Β΄, του Φούγκερ και του κύκνου Γοδεφρείδου) αποδίδονται από τα μέλη του Δ. Ρετιρέ, ενώ οι υπόλοιποι ρόλοι μοιράστηκαν σε ακροατές του συγκροτήματος.
Ο καμβάς του έργου: Ο Jacob Fuger ένα ανοιξιάτικο ηλιόλουστο μεσημέρι, ξαπλωμένος κάτω από μια βελανιδιά στις παρυφές του Augsburg, βλέπει σε όνειρο το Ludvig II που, ένα βροχερό χειμωνιάτικο βράδυ, ονειρεύεται τον εαυτό του να μελετά την αρχιτεκτονική του στρατοπέδου συγκέντρωσης στο Dachau. Ο Ludvig II είναι ανήσυχος γιατί θεωρεί το όνειρό του αναχρονισμό. Ο Jacob Fuger αντίθετα είναι ήσυχος, γιατί γνωρίζει ότι η κοινότητα είναι εκείνη που επωφελείται από τη συσσώρευση εμπειρίας κι όχι τα ίδια τα άτομα που έχουν τις εμπειρίες. Αλλάζει πλευρό και συνεχίζει τον ύπνο του συναντώντας σ’ ένα νέο του όνειρο τον Albert Einstein. Όλα αυτά συμβαίνουν στο όνειρο μιας παράστασης (για την ακρίβεια σε τρία όνειρα) που είδαν τα τρία μέλη του Δημοσιοϋπαλληλικού Ρετιρέ τη νύχτα της 11ης Ιουνίου 2003. Στην παράσταση αυτή εμφανίστηκαν επίσης ο Όθων, ο Wolf Vostell και ο κύκνος Γοδεφρείδος.
το τρίτο τεύχος ΔΡ3 (7-6-2003, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη).
κατεβάστε εδώ, το τρίτο τεύχος του περιοδικού
Στο σχετικό δελτίο τύπου το Δημ. Ρετιρέ σημείωνε: Φτάσαμε στο 3ο τεύχος, λοιπόν, αλλά συνεχίζουμε να αντιμετωπίζουμε το ερώτημα, από γνωστούς μας και αγνώστους, γιατί «περιοδικό». Το περιοδικό δίνει την αίσθηση της ροής. Ο,τι παρουσιάζεται σ’ ένα τεύχος δεν αποτελεί μια ξεκομμένη ηχογράφηση αλλά μέρος ενός περιβάλλοντος. Το περιοδικό, μ’ άλλα λόγια, γίνεται πεδίο για την ανάπτυξη μιας συμπεριφοράς της οποίας αρθρώσεις είναι τα επιμέρους τεύχη.
Στο 1ο τεύχος, οι «σημειώσεις για τη διαχείριση του πανικού» ηχογραφήθηκαν αμέσως μετά την επί σκηνής παρουσίαση του υλικού, το οποίο υπακούει στη λογική και τις διάρκειες της παράστασης. Θεματολογικά εστίαζε στο τηλεοπτικό τοπίο και, έτσι, είχε την ποικιλομορφία του.
Στο 2ο τεύχος, το έργο «ένας εμφύλιος», ηχογραφημένο πολλά χρόνια μετά τη μοναδική παράσταση στην οποία παρουσιάστηκε, ήταν απελευθερωμένο από τα δεδομένα του σκηνικού χώρου. Είχαμε εδώ να αντιμετωπίσουμε το ερώτημα ποιο χαρακτήρα θα δώσουμε στη μουσική ενός εμφύλιου. Η εύκολη απάντηση είναι ότι θα έδενε με μια εξπρεσιονιστική φόρμα αλλά αυτό θα ήταν τελικά μια ταυτολογία. Διαλέξαμε τον αντίθετο δρόμο: αφού ένας εμφύλιος έχει να κάνει με σύγκρουση οικείων, μουσικά τον επενδύσαμε με σύγκλιση των ανοίκειων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πρώτο κομμάτι που ξεκινά με ένα δημώδες κλαρίνο για να καταλήξει σε μια κιθαριστική φράση από το «μπούγκι της Τρανσυλβανίας» του Φρανκ Ζάππα.
Στο 3ο τεύχος ο «Αρχιδιστής» κινείται ανάμεσα σε δύο πόλους, την αφήγηση και το λυρισμό. Θελήσαμε να δώσουμε τα τραγούδια όσο πιο λιτά γινόταν από ενορχηστρωτική άποψη, έτσι ώστε να υπάρχει η αίσθηση του εσωτερικού τραγουδιού που ψιθυρίζουμε στο μυαλό μας. Αντίθετα προς αυτή την εσωτερική ηχητική απλότητα, την αφήγηση θελήσαμε να την επενδύσουμε με ρυθμούς και ήχους ασύμμετρους.
Όλα αυτά δείχνουν το χαρακτήρα που η ροή έχει. Ξετυλίγεται μέσα στο χρόνο και αποκτά αργά αργά το πρόσωπό της διαμορφώνοντας μια σχέση με τους ακροατές του περιοδικού. Το περιοδικό είναι ένα έργο σε εξέλιξη.
το δεύτερο τεύχος ΔΡ2 (15-2-2003, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη). Το έργο αυτό αναφέρεται σε μια εμφύλια σύγκρουση ανάμεσα σε χορτοφάγους και κρεατοφάγους και πρωτοπαρουσιάστηκε στις 22 Οκτωβρίου 1993 στο υπόγειο του δισκοπωλείου “Λωτός”, έχοντας άλλη μορφή και σχήμα.
κατεβάστε εδώ, το δεύτερο τεύχος του περιοδικού
Ο Κώστας Καρδερίνης, στο δικτυακό τόπο www.mic.gr (1 Μαρτίου 2003), γράφει ανάμεσα σ’ άλλα:
το Ρετιρέ έκανε και πάλι ένα μικρό υβριδικό θαύμα. Η δομή του σιντί είναι χωρισμένη σε μέλη και χορικά όπως μια αρχαία τραγωδία, ένα σύγχρονο διονυσιακό δρώμενο, ένα βουκολικό ιλαρο-σατιρικό μελοποιημένο δράμα, μια μετα-μοντέρνα παραβολή. Το ατομικό όπλο των Δημοσιοϋπαλληλικών Ρετιρέ είναι ένα λυσιμελές χιούμορ, καυστικό και άκρως αποτελεσματικό. Χιούμορ σοφό που απευθύνεται στο μυαλό και στην καρδιά. Η σκέψη πρέπει να μείνει απερίσπαστη και χαλαρή, ώστε να χωρέσει ο νους το μέγεθος της νέας μαλακίας που μας δέρνει.
το πρώτο τεύχος ΔΡ1 (11-10-2002, Άλλη Πόλη, Θεσσαλονίκη) με το υλικό που πρωτοπαρουσιάστηκε σε παράσταση το Μάιο 2002.
κατεβάστε εδώ, το πρώτο τεύχος του περιοδικού
Γράφει μεταξύ άλλων στο περιοδικό Βαβέλ (Δεκέμβριος 2002) ο Θοδωρής Κουτσής:
“Δεν υπάρχουν κομμάτια με την συνηθισμένη έννοια, αλλά παραδοξολογίες, αφηγηματικές πρόζες, αναφορές στον Βιτγκενστάιν, επαναλαμβανόμενες φράσεις σαν ragas. Απομονώνουν διάφορα κλισέ από την ξύλινη γλώσσα των media και φτιάχνουν μικρά υπέρ-ρεαλιστικά μονόπρακτα. Οι Δ.Ρ. δείχνουν ότι τα όρια της τέχνης δεν ήταν ποτέ τα ίδια, αλλά καθορίζονται πάντα από τις παραμέτρους που διέπουν την κοινωνία μέσα στην οποία αναπτύσσεται. Ακούγεται λιγάκι εκκεντρικό, αλλά και ο Zappa το ίδιο ακριβώς έκανε. Και ο Στοκχάουζεν πριν από αυτόν. Και οι ντανταϊστές ακόμα πιο πριν”.
Και ο Παναγιώτης Χατζησάββας, στο περιοδικό ΗΧΟΣ (Απρίλιος 2003), σημειώνει μεταξύ άλλων:
“Το ιδιότροπο σχήμα σε μεγάλα κέφια σχολιάζει τη σημερινή πραγματικότητα με τον γνώριμο καυστικό τρόπο του, δίχως βέβαια να λείπουν οι απαραίτητες χιουμοριστικές δόσεις που καθιστούν την ακρόαση του cd πραγματικά απολαυστική. Το Δ.Ρ. αποφεύγει όπως πάντα τα κλισαρισμένα rock μοτίβα και επιδίδεται σε μοναδικούς αυτοσχεδιασμούς που δύσκολα μπορούν να μπουν κάτω από μία συγκεκριμένη κατηγορία”.
